مینیمال‌طور

مام وبلاگ داریم. آرع

مینیمال‌طور

مام وبلاگ داریم. آرع

هشدار!

DON'T PANIC!

قبل از دست زدن به هرگونه عمل خطرناک، برای پیشگیری از صدماتِ جبران ناپذیر، لطفاً پست اول را مطالعه بفرمایید.

(در حال حاضر پست اول وجود خارجی ندارد)

کلمات کلیدی
بایگانی
آخرین مطالب

۱ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «پلشتی» ثبت شده است

چرا خب. این چه مرضیه؟

پست اول: خیلی توپ. خدا. خفن. همه عاشقِ آن.

من: ایییول. برم پست دوم بزنم.

وسطای پست دوم نوشتن: یه لحظه واسا ببینم. این مهملات چیه دارم می‌پاچم رو صفحه؟

این پست، پست دوم نیست. پست دوم یه مهملی بود که Rage Delete شد بنده خدا. نمی‌دونم مخم چه آزاری داره، با لحنِ نوشته‌هام ور می‌ره |: توضیحِ کاملِ مشکل پیچیده و غامضه ولی خب بذارید تلاش کنم یوهو:

پست اول همیشه اینطوریه که لحن خیلی خودمونی و دورهمی و ایناس. از عمد هم نه ها، یهو می‌شه. خعلی هم باحال می‌شه. بعد پست دوم یهو کلاً قضیه در هم می‌پیچه. لحن نوشتن کن‌فیکون می‌شه. دلیلش رو بخواید حدسم اینه که، پست اول رو آدم از روی شوق و انگیزه و این مهملات می‌زنه. بعد با خودش می‌گه «خبالا، پست دوم چی باشه؟» بعد می‌شینه فکر می‌کنه. بعد همین فکر کردنه گند می‌زنه به همه چی. عادم وقتی می‌آد یه چیزی رو با نقشهٔ از پیش تعیین‌شده بنویسه، یهو محدود می‌شه. نه اونقدرا که به نظر بیاد، ولی محدود می‌شه. بعد بدبخت می‌شه. کل پست به فنا می‌ره.

الآن حسم اینه که راز جاودانگی رو کشف کردم مثلاً. دانش برتر و این‌حرفا. تو مقبره‌های باستانی یهو یه طومار پیدا کردم «چگونه پست‌های وبلاگتان به فنا نرود.» جادوی اعظم. سنگ کیمیاطور.

کی گفته پست باید طولانی باشه؟ همینقدر خوبه.

  • خودِ صدرا